Bands met Gonnagles Carritwen
Doggy Few
Drienerlalala
Far East Jazz Orchestra
Gonnagles
Gullane & de Jong
Half Past Nine
Man en Moes
Marlies Harp en Zang
Sundive
Three-ality
The Trinity Knot
William Project
Wim de Boer
Zoalo

De Gonnagles

De Gonnagles is een levendig folkcollectief van jonge muzikanten met een passie voor vernieuwende en creatieve interpretaties van traditionele dansmuziek. Ze houden zelf van balfolkdansen, een vorm van traditionele (Frans/Vlaamse) volksdansen waarin een eenvoudige basis, plus ruimte tot persoonlijke interpretatie en variatie, leiden tot levendige dansavonden, waar jong en oud (letterlijk van 16 tot 66) samen danst, beweegt, en van muziek geniet. De Gonnagles spelen dan ook al sinds lange tijd enkel eigen composities, geworteld in de klanken van volksmuziek uit heel Europa: Frans en Vlaams, maar ook Balkan, klezmer, zigeuner en Iers. De Gonnagles zijn een behoorlijk zot, maar bovenal heel getalenteerd collectief. Ze slagen erin om wilde feestmuziek te mengen met ingetogen momenten vol mooie muziek. De Gonnagles zijn met veel, maar dit doet werkelijk niets af aan de energie, die vaak van het podium afspat; kortom, maak dat je een feestje van hen kan meemaken. Toon van Mierlo (o.a. Naragonia; Embrun) people are nice, music is great, logo is cool ! Tradirrationnel Pers en Boekingen

 

Dennis maakt de band tot een echte band, met soaps en al

Op CD II ten Bal speelt Dennis de Valse Accordeon. Tijdens repetities probeert hij viool en de baas te spelen. Al weet Dennis natuurlijk ook best dat dat laatste gedoemd om te mislukken bij zo'n veelkoppig monster als de Gonnagles. Gelukkig, aldus de zelfbenoemde alfaman, mag ik nog steeds meedoen.

Fayke is de moeder van de band.

Ze wordt langzaam maar zeker ingehaald, zeker nu Edwin een nieuwe bas heeft, maar vooralsnog zijn haar kinderen nog in de meerderheid. Faykes muzikale voorkeur ligt bij het afranselen van het vel van een bodhran -- of het zeer romantisch strelen van de snaren van een cello. Van dat laatste hoort de band echter weinig, zolang de cello in Singapore woont.

Henning is Duits. Dat is bijzonder handig bij het onderhouden van de contacten met onze fans.

Tja, wat doe je dan, als er al twee violen bespeeld worden in de band en je wil OOK nog erbij? Dan neem je gewoon een extra grote viool! En voor de keren dat hij de rest zelfs daarmee niet kan overstemmen, kan hij nog altijd uitbarsten in gezang. En eerlijk is eerlijk, hij kan beter zingen dan Dennis. Al zegt dat natuurlijk nog niks.

Marijn heeft meer techniek aan z'n gordel dan een gemiddelde zelfmoordterrorist.

We kunnen Marijn dan ook beslist een extremistische Gonnagle noemen. Het gerucht gaat inmiddels dat hij de Gonnagles zelfs boven waterpolo op zijn prioriteitenlijst heeft staan.

 

Edwin is een wonderkind met superman-fantasieën.

Geef Edwin een piano en zonder blikken of blozen speelt hij de sterren van de hemel. Geef hem technisch lego en hij doet uitvindingen waar je bijstaat. Het is geprobeerd, maar het is niemand werkelijk gelukt om Edwins vrijheid in te perken. Nee, dat doet Edwin zelf wel als hij voelt dat hij als enige de wereld kan redden van een ondergang. Met die insteek is hij ook bassist bij de Gonnagles; voor het broodnodige fundament.

Frank is minimalistisch, valt daarom misschien ook niet gelijk op

Frank beheert alle "mute" knoppen tijdens optredens. Heel belangrijk, zeker als de strijkerssectie weer gaat spelen. Zijn credo als technicus is: "Alles kan zachter!". Ook als trompettist is hij vurig aanhanger van zachte tonen -- waardoor hij bij de Gonnagles nog steeds het liefst wordt ingezet voor de romantische zwijmelmazurka's.

Jaap dacht dat het een goed idee was om in Singapore te gaan wonen.

Toen hij vertrok was hij gitarist in het grote Gonnagle folk collectief. Eenmaal in Singapore kwam hij erachter dat hij in zijn eentje op gitaar niet alle partijen van de muziek tot hun recht kon doen komen. Daarom heeft hij inmiddels zijn verzameling instrumenten uitgebreid totdat hij weer een band bij elkaar had. Sindsdien zitten we dus opgezadeld met een stuk of 4 extra instrumenten op het podium. Dat kan er ook nog wel bij...

Als ze harp speelt is Marlies ontzettend stoer.

In de meeste bands moet de harpiste romantiek en subtiliteit inbrengen. Marlies ziet dat anders. Zij houdt van ruige akkoorden, slaat op haar harp alsof het een trommel is en speelt zo hard dat de versterking ervan gaat rondzingen. Al dat geweld kan natuurlijk ook komen omdat ze haar frustraties over de toonsoortkeuzes van onze componist kwijt moet: Ze moet momenteel gemiddeld 25x harphaakjes verplaatsen per muziekstuk.

 

Erik lijkt een gewone folkie, maar kan ook heel goed een kip nadoen.

Groningse Erik bespeelt de veel-bassige knoppenzak. Het tempo waarbij Erik net lekker begint te spelen, is het tempo waarbij de meeste muzikanten af haken. Maar oefening baart kunst, en Erik drijft de rest van de band tot nieuwe hoogten. Inmiddels is echter wel duidelijk waar de uitdrukking "naar de knoppen gaan" vandaan komt.

Gijs is een Gonnagle, tegen wil en dank. Gijs zit nog een beetje in de ontkenningsfase. Vraag het hem, en hij zal je bij hoog en bij laag verzekeren dat hij geen deel uitmaakt van de Gonnagles. Sterker nog: hij ontkent in alle toonsoorten dat hij ooit mee heeft gespeeld en dat hij dat in de nabije toekomst zal gaan doen. Hij is er van overtuigd dat hij nooit of te nimmer een Gonnagle zal worden. Wij weten wel beter. Wij hebben bewijsmateriaal, op video. (Daarmee hebben we hem inmiddels effectief weten te chanteren, zodat hij nu onze technicus is. En arrangeur. En fluitist. En salsa-saxofonist. En inval-cajonist en -bassist. En door zijn permanente aanwezigheid onze meest trouwe fan. Vooral dat laatste feit doet vermoeden dat Gijs geen enkele muzikale smaak heeft.) Jan is ondoorgrondelijk, maar aan de oppervlakte niet onaardig.

Jan zit van iedereen het kortst bij de Gonnagles en dat is ook wel te merken. Hij heeft geen idee hoe balfolkdansen gaan, laat staan hoe je de ritmes zou moeten spelen. Hij doet altijd maar wat. Toch komt er soms bij toeval een loopje voorbij dat prachtig past. Dat proberen we maar te vangen met een opname-apparaatje en terug te plaatsen in zijn hoofd, handen en gitaar. Dan lijkt het weer net alsof we een doorgewinterde balfolkband zijn.

Moes is heel eerlijk. En nee, dat is gewoon niet leuk.

Het is niet eerlijk dat Moes voorzitter is en de hele tijd maar wil dat iedereen eerlijk is. Het is zo makkelijk om een beetje langs elkaar heen te leven en aan te rommelen in je eigen wereldje. Gelukkig mogen wij ook heel eerlijk tegen haar zeggen dat ze een belabberde violiste is en dat ze niet zo moet schreeuwen in die microfoon.